Powyższy obrazek to ćwiczenie z warsztatów wizualizacji architektonicznej na CG Society prowadzonych przez Rogera Cussona.

3dsMax, Photoshop

 wersja 1920×1080

Już jakis czas temu wykonałem projekt layoutu strony Funadacj No Local

Strona miała być bardzo prosta i oszczędna w formie. Od siebbie chciałem dorzucić lekko gazetowy posmak.

Niestety nie wszystko co zaprojektowałem udało się wprowadzic w życie. Dlatego dla porównania screen:

Zaprojektowałem logo i podręcznik identyfikacji wizualnej dla firmy wykonującej usługi geodezyjne.Firma założona przez Wojciecha Latawca jest nowa na rynku. ale oparta na bogatym doświadczeniu zawodowym założyciela. W tej sytuacji potrzeba zaznaczenia swojej obecności nowoczesnym i czytelnym logo jest oczywista.

Wykonaliśmy również we współpracy z Maćkiem Łuczką stronę wizytówkową dla firmy - www.wlgeodeci.pl

Podręcznik identyfikacji wizualnej:

Niedługo powinna się zmienić forma omleta - co to będzie - nikt do końca tego nie wie, ale będzie fajne. Z pewnością będzie mniej blogowe.

W międzyczasie uaktualniłem linki. Polecam:

www.carbodydesign.com - zwłaszcza tym, którzy lubią popatrzyć na ładne autka - które już jeżdżą, a zwłaszcza te, które nigdy nie powstaną. Kopalnia ciekawych pomysłów, świetnych rysunków koncepcyjnych i wiedzy związanej z branżą

www.cosmic-motors.com - dla tych którym ziemskie wehikuły nie starczają

www.designscene.net - dużo mody ale też design i architektura

www.archdaily.com - dużo wiadomości o dobrej architekturze

www.mimoa.eu - pomaga zaplanować podróż - pokazuje współczesną architekturę w/g lokalizacji, również na googlowej mapie

www.floze.org - blog, dużo zdjęć, ale przede wszystkim doskonały tutorial o oświetleniu w scenach 3d, przy okazji też ciekawy filmik o czytaniu mysli …

www.mentalraytips.blogspot.com - wróciłem do “fabrycznego” renderera 3ds Max- a to jest bardzo przydatna stronka pisana przez człowieka, który zna sprawę od środka

Opracowałem logo i podręcznik identyfikacji wizualnej dla firmy Rexton - Krupski sp. j.

Rexton jest firmą zajmującą się usługami logistycznymi. Nazwa nawiązuje do profilu firmy oraz jakości wykonywanych usług. Logo musiało również odzwierciedlać wyżej wymienione wartości. To podyktowało wybór kolorystyki, formy emblematu jak i eleganckiego w swojej prostocie liternictwa.

Alternatywna wersja logo przedstawiona w trakcie rozmów z klientem.

Praca wykonana na zlecenie IEG Acalta.

Pojawiła się potrzeba, znalazł się wiec czas aby popracować trochę w Photo Shopie nad wizualizacjami koncepcji rozbudowy Krakowskiego Klubu Jazdy konnej, które zrobiłem w 2007 roku.

Wydaje mi się, że może to być jeden z bardziej wartościowych obiektów w stolicy. Konsekwentny w swojej prostocie, elegancki i charakterystyczny. Jako wizytówka stolicy więcej wart od jakiegokolwiek wysokościowca. Z pewnością będzie to dobra przeciwwaga dla krzykliwej i niekonsekwentnej blobowatości Złotych Tarasów.

Przyzwyczajamy się do tego, że pewne elementy są na swoim miejscu. Zwłaszcza jeżeli chodzi o rzecz tak popularną jak samochód. Przestajemy się zastanawiać nad tym, czy dany element dalej spełnia swoją funkcję, czy nie mógłby tego robić inaczej, czy czasem technologia nie pozwala już na coś zupełnie innego. Nie jest to concept stworzony z myślą o rychłym wdrożeniu, ale na pewno porusza neurony. Miło popatrzeć. Popatrzcie:)

Na większości obrazków zgłoszonych do konkursu widzimy formy, które czerpią inspirację z przyrody, ale najczęściej wyróżniają się z tła. Opowiadają one historię w której człowiek odkrył tajemnice natury, prześcignął ją i dzięki temu może się od niej uniezależnić albo ją wspaniałomyślnie chronić. Architektura, jako twór ludzki, ma budzić zachwyt.
Zemplińskinatomiast narysował symbiozę. Ta przemawia do mnie dużo mocniej, niż pomysł olbrzymiej wieży mieszkalnej. Koncepcja organicznego miasta, mimo że bardzo fantastyczna - struktury mieszkalne tworzone przez człowieka obrastają i są finalnie kształtowane przez rośliny, może być cenną sugestią dla projektantów. Co może być milszego niż miasto w kształcie zielonych pagórków, z czystym powietrzem i kojącą atmosferą.

Przy okazji trafiłem na stronę studia Olka Zemplinskiego - bioLINIA. Dawno nie widziałem tak przyjemnie zrobionych wizualizacji architektonicznych. Polecam choćby quick tour.

Ta spektakularna wizja ma na celu zwrócenie uwagi na inne możliwości kształtowania miasta, stojące w opozycji do rozbudowywania satelickiego systemu metropolii o kolejne miasteczka o niskiej gęstości zaludnienia. Pokazuje, jak niszczące dla środowiska jest zajmowanie pod przestrzeń życiową tak dużych powierzchni. Tu, w jednym budynku mieściłyby się mieszkania, szkoły, szpitale, parki i miejsca pracy. Autorzy twierdzą, że taka konstrukcja pozwoliłaby na intensywny rozwój miasta bez znaczącej ingerencji w jego istniejącą tkankę.

Jest to jednak utopia. Wyobrażam sobie, że każdy z mieszkańców od czasu do czasu będzie chciał skoczyć na kawę do “dolnego miasta”, załatwić jakąś sprawę poza swoim “wielkim domem”, odwiedzić ciocię, polecieć na Bali. Nie da się zmienić mentalności tak dalece, aby skondensować przestrzeń życiową do olbrzymiej tuby. Nie mówimy tu o misji na Marsa, która jest dobrowolna, tylko o mieszkaniu dla przeróżnych ludzi.

Prawdopodobnie, system transportowy wokół budowli nie wytrzyma obciążenia i okaże się , że wszystko nadaje się do przeróbki. Wątpię, czy ludzie tak chętnie zrezygnowaliby ze swoich samochodów, nie tylko dla tego, że fajnie jest mieć auto, ale też dlatego, że jesteśmy przyzwyczajeni do przemieszczania się w poziomie, postrzegamy świat w układzie horyzontalnym. Nawet rozmieszczenie oczu na głowie nas do tego predysponuje. A może to jest jednak do zmiany? Każda rewolucja musi mieć swój początek.

Oprócz przełamania oporu ludzkiego pozostają jeszcze dwa czynniki, które wydają się uniemożliwiać realizację takiego projektu: techniczny i finansowy.

Istnieją podejrzenia, że Taipei 101 jest tak wielki i ciężki (waży 700.000 ton), że jego budowa naruszyła stary ryft tektoniczny, co może wywołać w przyszłości wzmożoną aktywność sejsmiczną w regionie.

Wieża o wysokości 1500 m, to nie tylko duże zagęszczenie populacji, ale też duże obciążenie. Nawet nie podejmę się próby obliczenia całkowitej masy budynku, ani określenia rzędu wielkości. Nie wyobrażam sobie też fundamentu pod taką konstrukcję. Ani koniecznej nośności gruntu. Ani obciążeń spowodowanych przez wiatr i mokre chmury, z których odzyskiwałoby się wodę. Oczywiście to, że czegoś sobie nie wyobrażam nie znaczy, że jest to niemożliwe.

Może jednak oznaczać, że jest strasznie drogie. Nie wiem jakie miałoby być źródło finansowania dla takiej struktury, ale większość wysokich budowli na Ziemi ma przeznaczenie komercyjne - są to powierzchnie to biurowe, hotele, przestrzenie usługowe. Największa planowana na świecie budowla ma mieścić tylko 900 luksusowych apartamentów, mimo 2,5 mln metrów kwadratowych powierzchni. Może się mylę, może ktoś znajdzie interes w zrealizowaniu marzenia o mieszkaniu dla 100000 ludzi w takiej formie. W Krakowie najlepiej widać, co się deweloperom opłaca. Przykład Korei Północnej pokazuje natomiast na co można wydać 2% PKB w ramach słusznej idei i jak to się kończy.

Na zakończenie garść obrazków.

Od zamierzchłych czasów w Krakowie straszy. Nad miastem wisi posępna postać, wiatr gwiżdże między jej nagimi żebrami a ptaki wiją gniazda na mrocznych belkach. Jej plugawa sylwetka szpeci panoramę zabytkowego miasta, rzucając zły cień na blade twarze mieszkańców. Tyle wstępu w stylu Lovecrafta.

Ostatnio imię szkieletora zmieniono na TreiMorfa. Właściciel obiektu poprosił niemieckiego architekta, prof. Hansa Kollhoffa, o wykonanie koncepcji. Profesor lubi odwołania do przeszłości, co niektórym jego projektom wychodzi na dobre, innym nie służy. Nie podobają mi się projektowane przez niego wnętrza, nawet jeżeli są adekwatne do funkcji. Są po prostu zbyt anachroniczne. Nie chcę tu rozstrzygać, czy należy w architekturze maksymalnie wykorzystywać możliwości materiału i tworzyć abstrakcyjne formy, czy raczej korzystać z bogactwa doświadczeń i tworzyć przestrzeń łatwą do oswojenia i doskonałą w wypracowanych przez wieki proporcjach. Obie drogi są bardzo atrakcyjne.

Profesor Kollhoff sumiennie podszedł do tematu, przestudiował panoramę miasta i charakter zabudowy, czego wynikiem jest przedstawiona przez niego koncepcja. Moim zdaniem bardzo dobra architektura: ładne proporcje, materiały, wpisuje się w panoramę miasta nie zaburzając jej masą niebieskiego szkła.

Zważywszy na lokalne uwarunkowania, wydawać by się mogło, że poproszenie o projekt historyzujacego architekta było genialnym posunięciem ze strony inwestora. Jednak okazało się, że nie. Projekt nie został zaakceptowany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Jest za wysoki - do obecnych 91 metrów dodano jeszcze 18. Nie wiem naprawdę jaką to robi różnicę przy takiej skali zabudowy. Jest to dla mnie dość zaskakujące podejście konserwatora, zwłaszcza że bardziej wpisującego się w sylwetkę miasta projektu już pewnie nie dostanie.

Ze swojej strony mam propozycję, która nawiązuje do lokalnej tradycji a jednocześnie wpisuje się w strategie promocji Krakowa, skuteczną szczególnie na Wyspach Brytyjskich. Powinna ona zadowolić wielu - miękki, zielony kształt nie narzuca się w panoramie, promuje jedno z najważniejszych dóbr narodowych a zarazem zgłasza akces Krakowa do elitarnego klubu miast takich jak Londyn czy Barcelona

Bo jeżeli nie chodzi o to żeby było ładnie i klasycznie i historycznie, to o co chodzi w tym mieście? Znowu okazuje się, że lokalne autorytety są zdecydowanie ważniejsze, a ciekawym spojrzeniem z zewnątrz nikt się nie przejął. Skończy się to wszystko drugim błękitkiem, albo tym, że szkieletor będzie straszył przez następne wieki - w końcu jest już wpisany do rejestru zabytków.

Z netu:

http://krakoff.info/2007/02/05/szkieletor-treimorfaoza/

http://krakoff.info/2007/06/25/koniec-szkieletora-za-3-lata/

http://krakow.naszemiasto.pl/wydarzenia/776775.html

http://krakow.naszemiasto.pl/wydarzenia/814956.html

więcej zdjęć

o wysokich budynkach w Krakowie

strona konserwatora

Chłopcy nazywają się Solarice i powinni znaleźć się na oficjalnym soundtracku.

Projekt i wizualizacje wykonane dla agencji reklamowej Ak-Pol Centrum Promocji wspólnie z Up Studio. Jest to tylko koncepcja, można jednak odczytać wybraną przez nas gamę materiałów i kolorów. Firma FPT Powertrain Technologies posiada duże, docenione licznymi nagrodami, tradycje w produkcji silników. Głównym odbiorcą produkcji jest grupa Fiat. Staraliśmy się podkreślić ekspozycje silników i nagród surową, technologiczną aranżacją przestrzeni i nowoczesnymi detalami. Z kolei zastosowanie szlachetnego drewna podkreśla prestiż firmy, dodaje elegancji i ociepla wnętrze w miejscach przeznaczonych do wypoczynku. Ciekawym elementem są podświetlane od wewnątrz ekrany. Są doskonałe do prezentacji fotografii oraz do oświetlenia wnętrza. W odizolowanych od światła dziennego pomieszczeniach dają dużo rozproszonego światła o zróżnicowanej barwie - mogą sprawiać wręcz wrażenie okna.

Najbardziej syfiaste święto dla zakochanych pryszczatych nastolatków zbliża się wielkimi krokami, więc walentynkowy szał w handlu i mediach mamy jak w banku. Lasvegasy wśród portali przystroją się serduszkami i innymi przejawami szczenięcej miłości, a przez Internet, obok zwykłego spamu powiększającego baby makery przelatywać będą miliony przesłodzonych kartek.

Z gorszą wersją dnia steku i loda można jednak walczyć i tak zrobi każdy prawdziwy mężczyzna - stanie przed bestią niczym Geralt i hardo spojrzy w jej śmierdzące, zaślinione oblicze. Najodważniejsi zaproszą swoje partnerki/partnerów do kina by spędzić z nimi czas na oglądaniu półtoragodzinnego odcinka kolejnej telenoweli za kilkadziesiąt milionów baksów. Trzeba nie lada nerwów, by wytrzymać taką dawkę w otoczeniu swołoczy mlaskającej przy jedzeniu pikantnych nachos.

Propozycje mam dwie. “Lejdis” i “Pokutę”.

Testosterooooooon

O “Lejdis” napisać miałem osobną notkę ale nie napisałem. Film obejrzałem na kilka dni przed oficjalną premierą, na prapremierowym pokazie w krakowskim Multikinie i wcale nie było to takie dobre. Ludzi cały tłum, a bilet droższy. Opóźnienie rozciągnięte o prawie godzinę bo przecież zaproszono twórców i aktorów, którzy musieli się pokazać i rozdać autografy. Borys Szyc, jeszcze niższy niż na ekranie, starał się imprezę przejąć myśląc, że wszyscy na niego lecą. Pobitboksował trochę, strzelił paroma fetniackimi tekstami i oddał mikrofon. Jakieś biedne dziewczę wyjęte z miejsc zakazanych próbowało pełnić rolę konferansjera ale nie wychodziło. Na domiar złego po całej paradzie gwiazd odbył się pokaz kreacji z pracowni jednego ze sponsorów seansu. Całe szczęście, że niektóre modelki były ładne, bo naprawdę nie wiedziałem, że to prapremiera i nie byłem przygotowany na takie nudy. Po prostu poszedłem na film i cały ten przedłużający się spektakl beznadziei zaczął działać mi na nerwy.

Samemu filmowi, wbrew temu co sądzi większość znanych mi osób, nie mogę wiele zarzucić. Jako odpowiedź na “Testosteron” jest zdecydowanie udany i bawiłem się na nim znacznie lepiej. Fabularnie jest to wycinek telenoweli skompresowany do kilkudziesięciu minut, opowiadający o burzliwym roku z życia czterech fantastycznych kobiet. Naprawdę fantastycznych. Każda z nich jest inna, każda piękna i pełna kobiecości, a osobowości mają różne i skonstruowane wedle astrologicznego podziału na wodę, ogień, powietrze i ziemię. Wszystkie cztery dostają od życia po twarzach i wszystkie, na swój sposób, z życiem sobie radzą. Rany się zabliźniają, bez ofiar się nie obywa, a największymi złamasami w całym tym bałaganie okazują się, oczywiście, faceci. Wady? Za dużo zupełnie niepotrzebnych wulgaryzmów i miejscami sztuczne dialogi. Da się to jednak przeboleć.

Tragedia z fontanny rodem

“Pokuta” to ogórek z zupełnie innej beczki. Akcja rozgrywa się w przedwojennej i wojennej Anglii oraz w północnej Francji w trakcie odwrotu Anglików pod naporem rosnącej potęgi armii niemieckiej. Obraz ten to opowieść o mającym wielkie szanse na sukces mezaliansie pomiędzy ambitnym synem wiejskiej biedoty, który dzięki pomocy osoby lepiej sytuowanej miał szansę na zdobycie wykształcenia, a Cecilią Tallis - córką jego dobroczyńcy, pięknie zagraną przez pogromczynię martwych piratów - Keirę Knightley. Chłopak to Robbie Turner, a w jego rolę wcielił się równie co Keira dobry James McAvoy. Robbie odpracowuje swój dług wdzięczności jako ogrodnik i ogólna pomoc.

Gorące uczucia pomiędzy młodymi zamknięte są w sieci konwenansów i dobrych obyczajów. Problemem nie jest jednak ewentualna klasowa nierówność. Ta wydaje się mieć niewielkie znaczenie. Prawdziwą przeszkodą okazuje się być trzynastoletnia, młodsza siostra Cecilii - Briony. Dziewczyna jest wrażliwa, inteligentna i utalentowana ale zupełnie nie rozumie tego co się wokół niej dzieje, przez co jednym posunięciem doprowadza do tragedii będącej osią fabuły.

Przepiękna sceneria rozświetlonej słońcem, pełnej malowniczych zakątków posiadłości należącej do konserwatywnej, brytyjskiej rodziny z wyższej klasy średniej staje się tłem dla prawdziwego dramatu pomyłek, zbudowanego na wielkiej krzywdzie i nastoletnim niezrozumieniu. Jest ból, jest tęsknota, jest też niezbędna w każdym dobrym dramacie emocjonalna intensywność i znakomite zdjęcia okraszone pomysłową muzyką. Ostatnie pięć minut filmu to prawdziwy majstersztyk, choć nie wiem na ile jest to kwestia scenariusza, a na ile książkowego pierwowzoru. W każdym razie łzy wyciska, nosy moczy, chwyta za serce i każe się przytulać. Melodramat jak w pysk strzelił i to na bardzo dobrym poziomie.

Bij w gadzinę!

No więc “Lejdis” czy “Pokuta”? Zdecydowanie “Pokuta”. Więcej treści, klasa, piękne zdjęcia i całkiem mądra, spadająca jak grom z jasnego nieba, końcówka wgniatają polską produkcję w piach. Jeśli jednak czujecie patriotyczną werwę, “Lejdis” też się nada.

6/10 i 8/10

Na wizualizacji przedstawiono projektowany fragment osiedla mieszkaniowego, będący niejako kontynuacją założenia Pasternik - domy w zieleni, którego pierwszy etap został już zrealizowany. W ramach projektu Krakbudu ma powstać również Centrum Pasternik, a w nim basen, który miałem już przyjemność na naszej stronie prezentować.

Projekt - Robert Kuzianik, Anna Siembiot.

3dsMax

3DsMax, VRay, PS

Chcecie nakręcić frustrujący film, którym wszyscy będą się zachwycali? Stwórzcie bohaterów, którym w życiu nie może się udać na ich własne życzenie, dorzućcie motyw z ojcem, który opuścił rodzinę, a wszystko pokażcie z perspektywy kilkuletniego chłopca o przecudnych blond włosach.

O “Sztuczkach” nie ma sensu zbyt wiele pisać, bo lepiej ten obraz ominąć niż poświęcić mu półtora godzinny swojego czasu. Scenariusz filmu umiejscawia bohaterów w Wałbrzychu, w którym żyją min. chłopiec Stefek, jego starsza siotra Elka, zalecający się do Elki Jerzy, pragnąca czułości dorodna blondynka Violka i handlujący używanymi samochodami Turek. Na peronie lokalnego dworca kolejowego każdego dnia pojawia się mężczyzna, który prawdopodobnie jest ojcem Stefka i Elki.

Akcja? Cóż, akcja to jedynie fabularne przedstawienie ruchów Browna, którym podlegają poszczególne postacie. Elka uczy się włoskiego bo chce dostać dobrą pracę, jej matka prowadzi mały sklep, Violka każdego dnia jedzie zabawić się z kolejnym lowelasem, a Stefek kombinuje jak tu doprowadzić do ponownego spotkania ojca i matki. I to by było na tyle.

Wszycy bohaterowie odbijają się od własnego życia niczym kulki w losowaniu Multi Lotka. Stefek stara się zetknąć ojca z matką ale ciągle coś mu w tym przeszkadza. Elka niemalże przychodzi na rozmowę o pracę (jestem pewien, że by ją dostała) ale się spóźnia bo wcześniej zapomina o tym, która jest godzina. Jerzemu ciągle psuje się motor ale przynajmniej chce Elkę podwozić tu i tam. Poza tym nie robi nic, czasem tylko podłubie w pozbawionym kół wraku Mustanga ‘69, którego jest właścicielem. Jedynie Turek wydaje się być dokładnie tam gdzie powinien - jego biznes go cieszy, radzi sobie jak może i ma nawet swoje własne podejście do świata i życiową filozofię. Postać kompletna, szkoda że tak rzadko występująca.

Wiem co na temat tego filmu mówią osoby, którym się podobał. Że ciepły, że wyciskający łzy, że ujmuje humorem i powolnym rytmem życia w biednej mieścince, że to coś na kształt czeskiego kina z bohaterami bez większych życiowych sukcesów ale mających swoją dumę i cieszących się życiem. Nic z tych rzeczy. “Sztuczki” to jedynie pochwała bezradności w obliczu tego przeklętego losu, który zawsze przeszkadza i sprawia, że znowu coś komuś nie wyjdzie, pełna pobłażliwości historyjka, której przesłanie można streścić w krótkim zdaniu. Bo oni niby próbują no ale brakuje szczęścia i perspektyw. Bo Elka się tego języka uczy ale po prostu zapomniała o terminie. Żadnej prawdziwej walki, żadnego rzeczywistego starania się. Jasne, tacy ludzie istnieją tylko po co kręcić o nich kolejny film? Przecież nie trzeba od razu tworzyć opowieści o amerykańskim śnie. Wystarczy inspiracja węgierskimi “Kontrolerami”, z bohaterami mającymi parszywą pracę ale wiedzącymi do czego służą łokcie. Z ludźmi, którzy żyją.

Jedynymi plusami, które w “Sztuczkach” dostrzegłem, były piękne oczy i śliczne nogi Eweliny Walendziak (która aktorstwa musi się jeszcze nauczyć) i całkiem niezły występ Damiana Ula grającego Stefka. Nie da się ukryć, że mały Damian bardzo pozytywnie wyróżnia się na tle wszystkich tych drewnianych kukieł, które w polskiej kinematografii nazywane są “aktorami dziecięcymi”.

3/10

3dsMax, VRay, Photoshop

ujęcie 1 1600×1000
ujęcie 2 1600×1000