Dwa cytaty:

„(…)
After the second Intifada, occupation of Palestine in 2000, I lived under curfew for 22 days straight. I wasn’t allowed to leave the house. A lot of people died because they couldn’t buy food, some people needed the hospital and couldn’t go, pregnant women were trapped in their homes and mothers and babies died. Old people died. It was horrible. It was pure terrorism and psychological oppression.
(…)”

„(…)
Yeah, people say a lot of our rap is politics, but I have to correct that idea. I am not a politician and I don’t see myself as one, I only talk about how the politics of my country affects my everyday life. How it could stop me hanging out with my friends on the weekend, it’s down to something as simple as that.
(…)”

Tacy ludzie, ten rodzaj przyjmowania na siebie zachodniej kultury i dodawania wpływów z własnej budzi we mnie nadzieję. Oni robią imprezy na całym świecie i to nie dla jakichś mniejszości tylko normalne muzyczne spędy, na których pojawiają się ludzie z UK czy Francji.

Nie chcę się wdawać w politykę ale być może kolesie odpowiedzialni za eskalację i trwanie konfliktu Izrael-Palestyna (było dość czasu by go rozwiązać, widocznie nie każdemu na tym zależy) zaczną coś rozumieć gdy zobaczą, że ich dzieci razem piją alkohol i produkują muzykę?