Bałtyk - dawno temu
Mateusz Kubik, 22 listopad 2007, 19:09
kategorie: moje morze
komentarze: 7 (skomentuj wpis, RSS z komentarzami)
A było to dawno temu na polskim jachcie Panorama. Pięknym, stalowym keczu bermudzkim typu Rigel z 1986 roku . Ten rejs wspominam chyba najbardziej. Dlaczego? Czytajcie dalej…
Nie był to pierwszy rejs w moim życiu ale to na nim doświadczyłem osobliwego stanu zauroczenia morzem, który nie opuszcza mnie do dziś, spać mi nie daje, pieniądze chyłkiem wyciąga i każe pływać w zimie i w lecie w miarę skromnych możliwości urlopowych. Historia zaczęła się od tego, że dałem się w końcu namówić przyjaciółce na pływanie po Bałtyku z nią, Krzysiem i bardzo zacnym kapitanem Tomaszem. I to do tego w październiku. Tym razem nie namyślałem się zbytnio, zasiliłem konto, obdzwoniłem znajomych w Gdyni w poszukiwaniu odpowiednich ubrań na zimowe pływanie, i ruszyłem trasą Kraków - Gdynia nie bardzo wiedząc co mnie może spotkać. Po wstępnym zapoznaniu, które przeciągneło się do godzin wczesnoporannych ruszyliśmy rankiem w Kłajpedy.
Szybko okazało się, że nie będą to przelewki. Zerwał się silny wiatr, temperatura na powietrza 0 stopni, z poprawką na wiatr dużo mniej. W środku, z powodu braku ogrzewania, może było 6 stopni. Póki co nie było to wielką przeszkodą. Dzień się dopiero zaczął. Dla niektórych aż nazbyt gwałtownie i ta gwałtowność targała ich aż do samej Kłajpedy. Pierwszy raz zobaczyłem jak ktoś się robi bardzo blady, a potem bardzo zielony. Zabawne. Choć nie dla samego zainteresowanego. Wraz z nadejściem nocy i kawałek po wyjściu z Zatoki rozbudowała się całkiem spora fala i wiatr stężał. Zabawa robiła się coraz większa. Był sztorm. Pamiętam, że na samym foku jechaliśmy tym ciężkim, stalowym jachtem w porywach do 12 węzłów. Ktoś powiedział, że wiała “dziesiątka”. Wtedy to wszystko nie miało dla mnie specjalnie znaczenia. Wiedziałem o pływaniu morskim tyle co nic. Nie miałem porównania.
Pamiętam, że byłem zafascynowany. Nawet wtedy, kiedy nie można było rozetrzeć przez pół godziny przemarzniętych rąk po 4 godzinnej wachcie albo kiedy ze zdumienem odkryłem, że moja koja dziobowa ma taką interesującą właściwość, że oblewa mi twarz swieżą, morską wodą, która strumieniami lała sie na mnie z nieszczelnego włazu. Zważywszy, że i tak do spania sciągało się tylko buty i rękawice, to w gruncie rzeczy nie miało znaczenia. Okazało się, że to co się działo dookoła było daleko bardziej absorbujące niż te wszystkie niedogodności:) Następnego ranka przygarnęła nas Kłajpeda z jej smacznymi zepelinasami popijanymi ciemnym piwem Svyturys Baltijos (powoli do dostania w naszych sklepach - polecam), śniegiem i jedynym czynnym prysznicem z którego ciepła woda, tak miła zmarzniętym żeglarzom, lała się strumieniem prawie niewidocznym. Kłajpeda zresztą przytrzymała nas nieco dłużej, gdyż przybój uniemożliwił nam wyjście z portu. Powrót był dużo mniej “emocjonujący”, wiatr zelżał, wyszło słońce, fala zmalała. Zrobiło się, gdyby nie ziąb okropny, prawie sielankowo.
Chwile potem byliśmy już w Gdyni i trzeba było wracać do normalnego życia. Zostało tylko, to małe ukłucie. Wyprawa w “nieznane” okazała się początkiem wielkiej miłości i wielkiej tęsknoty. Kto pływa ten wie o czym mówię ;) Kto chciałby spróbować tego zapraszam do czytania kolejnych relacji (będą też z ciepłych akwenów) i na pokład. Najbliższy termin w styczniu z Barcelony do Barcelony :)
Fotografie dzięki uprzejmości Krzysia.